آموزش کدنیمز

دو تیم روبه‌روی یک جدول ۵×۵ از کلمه‌ها می‌نشینند. هر تیم یک سرگروه دارد که می‌داند کدام کلمه‌ها مال تیم اوست. بقیه نمی‌دانند.

سرگروه فقط اجازه دارد یک کلمه و یک عدد بگوید. تمام مهارت بازی در همان یک کلمه است.

تیمی که زودتر همهٔ کلمه‌های خودش را پیدا کند برنده است. اگر تیمی به کلمهٔ «قاتل» دست بزند، بلافاصله می‌بازد.

1. ۲۵ کارت کلمه را در یک جدول ۵×۵ روی میز بچینید.
2. دو تیم بسازید و در هر تیم یک سرگروه انتخاب کنید.
3. یک کارت رمز تصادفی بردارید و در پایه بگذارید، طوری که فقط دو سرگروه آن را ببینند.
4. رنگ حاشیهٔ کارت رمز مشخص می‌کند کدام تیم اول شروع می‌کند. تیم آغازگر یک کلمهٔ بیشتر دارد.

1. سرگروه یک کلمه و یک عدد می‌گوید؛ مثلاً «دریا، ۲».
2. تیم دربارهٔ کلمه‌ها بحث می‌کند و به یک کارت دست می‌زند.
3. سرگروه ژتون مناسب را روی آن کارت می‌گذارد: خودی، تیم مقابل، بی‌طرف یا قاتل.
4. اگر کارت مال تیم خودشان بود، می‌توانند حدس بعدی را بزنند. تعداد حدس‌های مجاز، عدد اعلام‌شده به‌علاوهٔ یک است.
5. با اولین حدس اشتباه، نوبت به تیم بعد می‌رسد.

• سرنخ باید دقیقاً یک کلمه باشد.
• سرنخ باید دربارهٔ معنی کلمه‌ها باشد، نه جای آن‌ها روی میز و نه شکل نوشتاری‌شان.
• نمی‌توانید از کلمه‌ای استفاده کنید که همان لحظه روی میز است، یا بخشی از آن باشد.
• اسم خاص مجاز است، اگر همهٔ سر میز قبولش کنند. سر این یکی قبل از شروع توافق کنید.

• یک تیم همهٔ کلمه‌هایش را پیدا کند: همان تیم برنده است.
• تیمی به قاتل دست بزند: همان لحظه می‌بازد و تیم مقابل برنده است.

• سرنخ ۴ و ۵ تاثیر زیادی دارد، ولی ریسکش هم زیاد است. اوایل بازی با ۲ شروع کنید.
• همیشه اول ببینید قاتل کدام است و مطمئن شوید سرنخ‌تان به آن نزدیک نیست.
• اگر تیم‌تان حدس اشتباه زد، اصلاً واکنش نشان ندهید. حالت چهره هم یک نوع سرنخ است.

نسخهٔ اصلی انگلیسی است، ولی می‌شود با کارت‌های دست‌ساز فارسی بازی کرد. تجربه نشان داده کلمه‌های فارسی چندمعنایی مثل «شیر»، «سیر» و «کمان» بازی را به‌مراتب بهتر می‌کنند.